Zaaien, groeien en oogsten | LAB183
22633
post-template-default,single,single-post,postid-22633,single-format-standard,theme-bridge,bridge-core-1.0.4,wpb-wl-woocommerce,woocommerce,woocommerce-no-js,ajax_fade,page_not_loaded,, vertical_menu_transparency vertical_menu_transparency_on,qode-content-sidebar-responsive,columns-3,qode-theme-ver-19.0.2,qode-theme-bridge,wpb-js-composer js-comp-ver-5.7,vc_responsive,currency-eur

Zaaien, groeien en oogsten

Zaaien, groeien en oogsten

IK WIL KUNNEN LEVEN VAN MIJN WERK!

Zo, dat is er uit.

De afgelopen dagen, geveld door een bizarre blessure, speelde ik non stop zo’n uiterst verslavend spelletje om een boerderij te onderhouden.
Knap gemaakt! Binnen nog geen uur raak je verslaafd. Aan niets, absoluut niets. Maar ergens in het hoofd is een zaadje geplant wat maakt dat je elke keer weer terug wilt om te oogsten, om producten te maken van je oogst, meer land te vergaren. Meer, meer, meer.
Vroeger voelde ik me dan oneindig schuldig dat ik mijn tijd aan het verspillen was. Nu, noodgedwongen zittend en liggend, liet ik het gebeuren. Ook omdat ik inmiddels weet dat ik dat nodig heb om iets uit te broeden of op te lossen. Mijn manier van mediteren.

Vanochtend werd ik wakker, opende de app om de kippen en koeien te voeren en sloot ‘m onmiddellijk weer. Hij kan er ook af zei ik tegen mezelf en voegde de daad bij het woord.

Ik heb een moeilijk jaar. Mijn lijf sputtert tegen, mijn hoofd sputtert tegen, mijn werk verkoopt niet goed.
Alle reden om boos te zijn, angstig, jaloers, verdrietig, ongelukkig, depressief. Alle motivatie en energie voel ik langzaam mijn lijf uit stromen.
De zorgen of ik het financieel wel ga redden aan de rand van Nederland worden groter.
Alle hobbels worden kilometers hoge bergen.

Gekscherend roep ik vaak ‘als ik van complimenten kon leven, was ik schathemeltje rijk’.
Waarom zou ik nog werk maken als niemand het wil hebben?
Omdat ik er gelukkig van wordt! Meer dan van alles wat ik ooit heb gedaan!
En ook heel veel andere mensen, gezien de oprechte complimenten.
Laatst zei iemand ‘misschien moet je werk gaan maken, wat mensen willen hebben’. Zijn vriend schoot in de lach en zei ‘zo werkt het niet in de kunst’.
Vraag creëert aanbod is het economisch principe.
Maar kan aanbod niet ook net zo goed vraag creëren?
‘Je bent te goedkoop’ roept de een, terwijl de ander roept ‘veel te duur’.
In slechte tijden denk ik ‘het is volstrekt nutteloos wat ik doe’. Ik kan beter de weidevogels en de bijen gaan redden. In betere tijden weet ik dat ik de wereld een klein beetje mooier kan maken met mijn werk.

De afgelopen maanden gaf ik jullie, de wereld, de schuld dat het niet lukt. Na een paar dagen virtueel een boerderij runnen weet ik weer dat ik het zelf ben waardoor het niet lukt. Jullie kunnen daar helemaal niets aan doen.
Ik begon deze tekst met ‘een bizarre blessure’. Hij is niet zo bizar. Mijn lijf weet namelijk heel goed wat het doet. Mij afremmen, laten bezinnen, keuzes maken.

In 2005 nam ik van de ene op de andere dag ontslag en had geen bron van inkomsten meer. Daaruit ontstond mijn bedrijf.
In 2015 ging ik letterlijk en figuurlijk onderuit tijdens een opdracht. Daaruit ontstond lab183.
In 2016 koos ik eindelijk om te gaan wonen op een plek die zoveel beter bij me past.
In 2019 ga ik de uitdaging aan om voor mijn werk te kiezen en ga op zoek pad.
Mijn eigen boerderij waar ik zaadjes plant, de kippen en koeien voer en leer oogsten.
Personal branding, marketing. Van die gladde dingen die ik verafschuw, maar waar ik mijn eigen weg in wil leren vinden. Op mijn manier. Of met dure woorden authentiek en integer.

Hoe?
Ik heb werkelijk nog geen idee.
Nou ja, er borrelen wat dingen.
Te beginnen met mijn webshop weer vullen.
Door meer zichtbaar te worden. In Nederland en de hele wereld.
Een kunstabonnement ontwikkelen.
Mijn werk in consignatie op meer plekken verkopen.
Workshops geven. Meer schrijven en bloggen.
Oh ja … en nieuw werk blijven maken!
En volgend jaar een hele toffe, mooie artist in residence!

Mijn lijf wil nog even niet, maar mijn hoofd begint weer een beetje te borrelen …

4 Reactie's
  • Joost Heinsius
    Geplaatst op 13:38h, 09 augustus Beantwoorden

    Mooi omschreven deze worsteling !! En reclame maken voor jezelf klinkt glad, maar is het niet. Integendeel, het kan je ook veel over jezelf leren. Veel succes !!!

    • laura
      Geplaatst op 13:55h, 09 augustus Beantwoorden

      Dank je wel Joost!
      En inderdaad, het is een interessant leerproces die reclame. En een worsteling, maar dat is tegelijkertijd ook het leerproces.

  • Milly Betten
    Geplaatst op 14:07h, 09 augustus Beantwoorden

    De eeuwige struggle tussen geld en kunst…..zelf ben ik 10 jaar geleden part time in loondienst gaan werken. Niet omdat ik mijn kunstenaarschap niet serieus neem maar juist omdat ik het serieus meen. Zodat ik de kunst kan maken die ik wil maken.

    • laura
      Geplaatst op 15:14h, 09 augustus Beantwoorden

      Ik weet nog dat we daar over spraken. En je doet er iets heel leuks naast! Ik heb er ook altijd iets naast gedaan. Nu als freelancer en dat geeft veel meer onzekerheid dan loondienst. Dus er moeten of meer klussen bij of ook weer iets in loondienst inderdaad.
      Precies wat je zegt … om het werk te kunnen maken wat je wilt maken!

Geef een reactie